Tak, to ten właśnie artykuł. Dziękuję.
Oto moja historia:
Na dziecko czekaliśmy kilka lat, wcześniej oczywiście leczenie przez lat kilka,
które nie przyniosło efektów. Od złożenia dokumentów do adopcji minęło około
2,5 roku zanim przebrnęliśmy przez wizyty w domu, testy, kurs i w końcu był ten
oczekiwany telefon, że czeka na nas kilkumiesięczna dziewczynka. Ogromna radość,
bo mała, zdrowa dziewczynka nie zdarza się przecież często. Czyta się o próżnym oczekiwaniu
na takie dzieci.
Wcześniej - małżeństwo kilkuletnie, spełnione (poza dziećmi oczywiście), praca na etat
plus dorabianie do pensji, bo kredyt na mieszkanie, życie w ciągłym ruchu, zabieganiu,
spotkania towarzyskie (ale nie jakoś przesadnie, nie jesteśmy parą imprezową, mąż jest
zdecydowanie domatorem). Chodzenie na psychoterapię, żeby uporać się z żałobą po dziecku,
którego nigdy nie było i zrobić emocjonalnie miejsce dla nowego, adoptowanego. Nie miałam
myśli w stylu "czy pokocham obce dziecko?". Zakładałam, że, gdy dziecko do mnie trafi, to
je po prostu zaakceptuję takim, jakie jest i z czasem pokocham. Wiedziałam, że czas jest
potrzebny obu stronom. Powiedzmy, że nie mieliśmy jakiegoś mega ciśnienia na dziecko, poczucia,
że to jedyny sens naszego życia, czy coś w tym stylu. Uważaliśmy, że dziecko jest naturalną
konsekwencją małżeństwa, kolejnym etapem, że chcemy w rodzicielstwie też uczestniczyć, jeśli
nie jako rodzice biologiczni, to adopcyjni, wybierając tym samym trochę inną drogę.
Potem telefon, euforia, ogromna radość, spotkanie w ośrodku i informacje o dziecku, jego
zdjęcia. Było bez fajerwerków powiedzmy na widok dziecka - ot, dziecko na zdjęciu, ale dawalismy
sobie czas. Jeździliśmy do naszej córki kilka razy w tygodniu przez kilka miesięcy, zanim sąd
zdecydował się nam powierzyć pieczę. Przyzwyczajaliśmy się do niej, ona do nas, nie powiem, że
wybuchła w tym czasie wielka miłość,bo tak nie było, ale czekaliśmy niecierpliwie, aż mała do
nas trafi do domu. W domu wszystko szykowaliśmy na jej przyjazd.
Po rozprawie zabraliśmy małą na preadopcji do domu. Na poczatku była około miesięczna euforia,
oczywiście też ogromne zmęczenie, dużo niepokojów związanych z opieką nad tak małym dzieckiem,
czesto nieprzespane noce. Bardzo niepewnie czułam się jako matka, mimo, że wcześniej czytałam
książki o opiece nad dziećmi i konsultowałam się z koleżankami, ktore mają dzieci.
Dziecko w sumie grzeczne i bezproblemowe, spokojne, nauczone spać w łóżeczku, chętnie jeżdżące
w wózku, ładnie jedzące. Generalnie żyć nie umierać. Problemem po miesiącu byłam ja. Nagle dotarło
do mnie, jak zmieniło się moje życie, jaka to odpowiedzialność. Zaczął denerwować płacz małej,
samotne siedzenie w domu, podczas, gdy mąż w pracy (mimo, że wziął tydzień wolnego, żeby z nami
być i pomóc). Zaczęłam czuć pustkę, żal, monotonię codzienności, straszną rutynę, czułam się, jak
żywcem zamurowana w grobie. Wszędzie musiałam ze sobą zabierać małą, doskwierało mi to bardzo.
Często płakałam, rano nie miałam sił wstawac do dziecka. Pojawiała się też wściekłość, nienawiść wręcz,
gdy dziecko płakało, a ja nie wiedziałam, o co jej chodzi, czasem agresja. Myslalam nawet o rezygnacji z adopcji,
powiedzeniu w sądzie na ostatniej rozprawie, że nie daję rady, nie moge z dzieckiem nawiązać emocjonalnej
więzi (nie czułam, że ona chce nawiązać kontakt czy coś mi emocjonalnie oddaje, była bardzo przyzwyczajona
do poprzedniej opiekunki, ja byłam jej długo obojętna). Nie czułam się związana z dzieckiem, irytowało
mnie to, że teraz muszę podawać się za jego matkę, co przecież nie było prawdą. Miałam wrażenie, że
kłamię, udaję kogoś, kim nie jestem. W sumie nie miałam nawet o tym z kim porozmawiać, bo przecież
powinnam czuć się szczęśliwa, wdzięczna losowi, wybrana, a ja czułam, że każda inna kobieta z kursu
adopcyjnego mogłaby być matką dla tego dziecka, to nie miało znaczenia. Akurat trafiło na mnie. A jak
nie ja to by była kolejna z listy.
Pamiętam, jak raz płakałam mężowi, że nie dam rady, chcę małą oddać, skrzywdzę ją, nie będę dobrą matką itd.
On powiedział, że mam się ogarnąć, że to nasza odpowiedzialność, zdecydowaliśmy się, przeszliśmy taką drogę
i mam się zbierać, bo idziemy na spacer. Z jednej strony poczułam, że mnie zupełnie nie rozumiem, z drugiej jednak
ta szorstkość i logika jego wypowiedzi jakoś sprawiła, że się opamiętałam.
No i sie ogarnęłam. Zaczęłam wychodzić na spacery, spotykać się z koleżankami, które mają małe dzieci i
sa na urlopach macierzyńskich, jeździć z małą autem, wychodzić do ludzi. Chodzić na fitness i spotykać
się z przyjaciółmi, mąż zostawał wtedy z dzieckiem. Powiedziałam sobie, że trzeba czasu, musze nauczyć się
panowac nad negatywnymi emocjami, jakie w stosunku do dziecka odczuwałam, bo to nie jego wina, znajdować radość
w drobnych sprawach i rzeczach, jakie mnie na codzień spotykają.
Minęło kilka miesięcy, jest o niebo lepiej, są momenty,gdy jestem bardzo szczęśliwa, mała się uśmiecha,
rośnie, rozwija, ale nadal czasem pojawiają się takie dni, gdy mam dość, czuję się paskudną matką, nie mam
ochoty na zabawę z dzieckiem, wkurza mnie jej marudzenie, gdy za mną chodzi krok w krok po mieszkaniu
raczkując, męczy uwiązanie do domu, odczuwam pustkę i bezsens.
Generalnie sądziłam, że jestem super przygotowana do bycia matką. Bardzo tego chciałam. Czułam, że to ten czas,
a adopcja obnażyła mój egoizm, brak samokontroli, wygodnictwo i inne złe cechy, o których nie wiedziałam, że
w ogóle w sobie noszę.Plus ciągłe poczucie winy, które odczuwałam w tamtym czasie.
-- 07 mar 2014 13:09 --
Dodam jeszcze, że do tej pory odnalazłam się tylko w wywiadzie z Katarzyną Kotowską:
http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obc ... 38555.html
która odpowiedziała na pytanie: Czy miłość rodzi się od razu?
Nie, nie można kochać obcego człowieka. Strasznie trudno się do tego przyznać, bo oczekiwania są takie, że pokocham to dziecko od razu. Wojciech Eichelberger, który napisał wstęp do mojej "Wieży z klocków", mówi, że zwalnia nas z obowiązku kochania adoptowanych dzieci, licząc po cichu, że to nastąpi. Szkoda, że nie usłyszałam tego parę lat temu. Mniej bym się bała, bo na początku nie byłam zachwycona Piotrkiem.
Można czuć rozczulenie, radość, zachwyt, ale nie miłość. Miłość to proces. Dziecko też nie musi nas od razu pokochać. Tu obowiązuje pełna równowaga.